شگفتا... !

وقتی بود نمی دیدم ... وقتی می خواند نمی شنیدم ... وقتی دیدم که نبود ... وقتی شنیدم که نخواند ...!

چه غم انگیز است که وقتی چشمه ای سرد و زلال در برابرت می جوشد و می خواند و می نالد ، تشنه ی آتش باشی و نه آب و چشمه که خشکید چشمه که از آن آتش که تو تشنه ی آن بودی بخار شد و به هوا رفت و آتش کویر را تافت و در خود گداخت و از زمین آتش رویید و از آسمان آتش بارید ، تو تشنه آب گردی و نه تشنه ی آتش...

 و بعد عمری گداختن از غم نبودن کسی که تا بود از غم نبودن تو می گداخت...!

تو را يک اشتباه زيبا و شيرين مي نامم
و فراموشت ميکنم....
من در دنياي تو جايي ندارم
رنگ هاي ملايم دنياي من با رنگ هاي تند دنياي تو نمياميزد!
روزي دنياي مرا بيرنگ و شفاف خواهي يافت .
و خورشيد تو از افقي ديگر بالاخواهد امد...

"تو تصميم امروز مرا خواهي بخشيد."

 باد می آید
موهایم لای باد می پیچد
صورتم از دلتنگی
سرخ می شود
لب دریا می نشینم
و از ته دل
نبودنت را
آه می كشم...!!!

امشب هم شب سردیست
میدانم زیر همین آسمانی
روی پله، زیر شکوفه های سفید نوشکفته.
باز ... ستاره ای دیدم که برخاک نشست
ای کاش تو آن را نبینی.
خبرم کن اگر تولد ستاره ای را دیدی
کافیست با دلت بنگری
من هم آن را خواهم دید.